W godle Narodowego Frontu Polskiego znajduje się stylizowany piastowski biały orzeł na czerwonym tle. To najbardziej znany znak jednego z nielicznych zwycięskich polskich powstań – Powstania Wielkopolskiego z 1918-1919 r.

Zakończyło się ono  zwycięstwem dzięki temu, że poprzedzone i podbudowane zostało skuteczną pracą u podstaw i wywołane oraz przeprowadzone w sprzyjających warunkach. W ten sposób zminimalizowano polskie straty osiągając jak największe korzyści dla Polaków.
Jest to wzór działania dla osób skupionych w Narodowym Froncie Polskim.

Historyczny orzeł powstania wielkopolskiego jest bez korony, podobnie jak orły piastowskie.
Do dzisiaj w herbie wielkopolski (kolebce Państwa Polskiego) jest orzeł piastowski z zadartym dziobem
i bez korony. Tę symbolikę należy wiązać właściwie z pradawnym ustrojem słowiańskim i szlacheckim, opartym na równości we wspólnym decydowaniu poprzez wiec – ówczesną formę referendum. Było ono zwoływane w ważnych sprawach dotyczących całej społeczności.  Na wiecach wybierano przywódcę wiodącego zbrojnych tylko w przypadku takiej konieczności i na określony czas dbając o to, aby nie wykorzystał on nadmiernie swojej pozycji kosztem innych we wspólnocie słowiańskiej.
Po obu stronach wyrazu „POLSKI” znajdują się dwa krzyże nawiązujące do tradycji kawaleryjskiej.

W centrum godła NFP (środek białego orła) znajdują się dwie słowiańskie swastyki, prawo i lewo skrętna, zwane na Podhalu „krzyżyki niespodziane”. W okresie II Rzeczpospolitej często wykorzystywany znak
w polskich formacjach wojskowych. Swastyka to nasz słowiański znak pomyślności.

Stylizowany napis nad głową białego orła w sposób wizualny nawiązuje do monogramu NFP, będącego skrótem nazwy organizacji Narodowy Front Polski, a której pełna nazwa znajduje się w otoku znaku.

 

autorzy: Aleksander Jabłonowski, Andrzej Szumski